ես նորից սիրել սովորեցի…

Մայրը մահացել էր կրտսեր քրոջը լույս աշխարհ բերելուց օրեր անց, երբ ինքը հինգ տարեկան էր։ Աղջիկը նրան չէր հիշում։ Մորից իբրև հիշատակ մնացել էր միայն մի փոքրիկ լուսանկար՝ սիրված գրքի էջերում, և նրա զույգ ականջօղերից մեկը, որ խնամքով կրում էր վզնոցից կախ՝ սրտին մոտիկ։ Աղոտ հիշում էր տատիկի դեմքը, ով մոր մահից հետո զբաղվում էր իր, երկու կրտսեր քույրերի և եղբոր խնամքով։ Հետո, տխուր մի օր հեռացավ նաև տատիկը։ Նրա  մահից ամիսներ անց, հրաժեշտ տվեց նաև հորն ու  եղբոր ձեռքը բռնած մտավ անծանոթ մի շենք, ուր իր նման բազմաթիվ երեխաներ կային։ Հետո երազանքով պիտի հիշեր նաև այդ օրը, որովհետև ամիսներ անց ծանր հիվանդությունից մահացավ նաև հայրը։ Հարվածները հաջորդում էին մեկը մյուսին․ երկու կրտսեր քույրերը որդեգրվեցին և տեղափոխվեցին ուրիշ երկիր,

«Սաբինեի» հետ

Երբ 2018թ-ի ամռանը  հայտնվեց նորաբաց սոցիալական տանը, բոլորից շատ  նա էր հարցեր տալիս։ Հետաքրքիր էր ամեն ինչ, ամենայն մանրամասնությամբ, որովհետև մանկատանն ապրած երեխայի անապահովության և անհանգստության մշտական զգացողությունը հետապնդում էր նրան։ Հետո հանդարտվեց, հանգստացավ, խաղաղվեց ու հասկացավ, որ… տանն է։ 2014թ-ից ծնողները նրան, կրտսեր եղբորն ու քրոջը թողել էին մանկատանը։ Հոր հետ կապը մասամբ պահպանվել էր, իսկ մայրն ընդմիշտ անհետացել էր երեխաների կյանքից։ 2018թ-ին Մանեն քրոջ ու եղբոր հետ տեղափոխվեց «Սաբինե» ՓԽՏ և մինչ օրս ապրում է այնտեղ։ «Ես այնքան շնորհակալ եմ ճակատագրից, որ իմ կյանքի ամենա դժվար ու ծանր ժամանակահատվածը, երբ ծնողներս կողքիս չէին, ես ապրեցի «Սաբինեում»,

Բաց մի թողեք իմ ձեռքը

Աշնանային սառնաշունչ մի օր սևակն, թխադեմ մի տղա եկավ «Սաբինե» փոքր խմբով տուն։ Արցախից էր՝ լեռնային մի գյուղից, որ կորցրել էր պատերազմի պատճառով։ Նրա աչքերում մշուշ կար՝ կորստի, շփոթության, շատ հաճախ՝ վախի։ Նա տխուր էր, ագրեսիվ, անընդհատ ուզում էր փախչել՝ առանց կողմնորոշվելու՝ հևապատառ, ուր աչքը կկտրեր։ Երեխան հոգեկան ծանր վիճակի մեջ էր…   Գրկեցինք այդ սևուկ, խելացի, չարաճճի տղային՝ երբ նա չէր դիմադրում, մենք պարզապես… մոտ էինք։ Սեղմեցինք նրա ջերմ, տաքուկ ափը և ամուր բռնեցինք։ Ձեռք, որը բաց էր թողնվել պատերազմի, ընտանեկան ծանր պայմանների պատճառով։ Օրերը դարձան շաբաթներ, հետո՝ ամիսներ։ Նրա զայրույթը սկսեց մեղմանալ։ Նրա հայացքը սկսեց փափկել։ Նա սկսեց սիրել մեզ՝ խոհանոցի ծիծաղից մինչև գիշերային հեքիաթներ։ Եվ մենք՝ նրան։ Բոլորս գիտեինք՝ այդ սերն իսկական էր։ Հանգիստ էր։ Խաղաղ էր։ Տղան երջանիկ էր։ Երջանկությունն այն էր նրա համար,

Առողջ սնունդ՝ առողջ սերունդ

«Լիլիթ» մանկապարտեզը, որը գտնվում է Գյումրիում՝ Հայաստանի հյուսիսում,  ուշադրությունը կենտրոնացնում է  ոչ միայն երեխաների մտավոր, այլ նաև ֆիզիկական զարգացման վրա։ Մանկապարտեզը, որտեղ առ այսօր 95 երեխա է հաճախում, Գյումրիի գործող 24 մանկապարտեզներից մեկն է։ Աշխենը, երեք երեխայի մայր, մեծ երախտագիտությամբ է խոսում «Լիլիթ» մանկապարտեզի մասին՝ նշելով, որ իր փոքրիկը՝ Արսենը, այստեղ սկսելուց հետո, նրա առողջության ու սննդակարգի մասին իր մտահոգությունները վերացել են։ Ինչպես շատ ծնողների, այնպես էլ նրա մտավախությունը այն էր, թե ինչպես կարող է ռեսուրսներով սահմանափակված մի մանկապարտեզը տրամադրել երեխային առողջ սնունդ, սակայն Աշխենի մտահոգությունները շուտով հոդս ցնդեցին, երբ նա տեսավ մանկապարտեզի տրամադրած սննդի որակը։  

Թող որ յուրաքանչյուրը, ով գալիս է քեզ մոտ, հեռանա ավելի լավը ու ավելի երջանիկ դարձած:

Մայր Թերեզա Ես կրկին կնայեմ աստղերին… Բարև, ես Գ.-ն եմ։ Ութ տարեկան էի, երբ կորցրեցի հորս։ Մայրս ամուսնացավ։ Իմ մանկությունը վերջացավ։ Տխուր ու անսփոփ էին իմ օրերը։ Երկինքը մռայլվեց, արևն այլևս չէր ժպտում, ես չէի նայում աստղերին… Հոգնել եմ հիշելուց, մոռանալ փորձելուց եմ հոգնել։ Սրտիս մեջ ծնվել էր ցավը ու չէր մեռնում։ Իմ հանդեպ իր ողջ ատելությամբ խորթ հայրս ցանկանում էր ջնջել իմ հիշողությունը՝ մոռացության տալ հորս։ Երդվյալ թշնամանքով ոչնչացրին հորս միակ հուշը՝ մի փոքրիկ նկար… Ես փախա տնից… Ես չէի հիշում,թե վերջին անգամ, երբ էի սրտանց ծիծաղել։ Հրաշք կատարվեց։ Ես հայտնվեցի «Սաբինե» փոքր տանը։ Իմ տունը չուներ այս տան տաքությունը,