….Երբ կյանքի փակ էջերի հետևում դեռ ապրում է բարությունը

Յուրաքանչյուր մարդ իր ներսում մի ամբողջ պատմություն է կրում։  Ոմանց պատմությունները լի են լուսավոր հիշողություններով, մյուսներինը՝ փորձություններով, կորստի ցավով ու չիրականացած երազանքներով։ Բայց կան մարդիկ, որոնց կյանքի ամենադժվար էջերն անգամ չեն կարողացել խլել սիրելու, հոգ տանելու և բարություն փոխանցելու կարողությունը։ Նրանցից մեկն է Նվարդ Սմբատի Մամփրեյանը։ Նվարդը ծնվել է 1943 թվականի հուլիսի 1-ին՝ Թեհրանում, բարեկեցիկ ու հարգված ընտանիքում։ Սակայն հայրենադարձությունից հետո նրա ընտանիքի կյանքը կտրուկ փոխվել է։ Հայաստանում հաստատվելուց հետո Նվարդի հորը սպանել են՝ ունեցվածքին տիրանալու նպատակով։ Կորստի ծանր վշտին չդիմանալով՝ 40 օր անց մահացել է նաև մայրը։ Այդպես Նվարդն ու իր երկու եղբայրներն ու քույրը հայտնվել են մանկատանը՝ վաղ տարիքից առերեսվելով կյանքի դաժան իրականությանը։ Տարիներն անցել են։ Երեխաները մեծացել են,

ՈՐՊԵՍԶԻ ՆՐԱՆՔ ՓՐԿՎԵՆ

setREVStartSize({c: 'rev_slider_16_1',rl:[1240,1024,778,480],el:[],gw:[600],gh:[400],type:'carousel',justify:'',layout:'fullwidth',mh:"0"});if (window.RS_MODULES!==undefined && window.RS_MODULES.modules!==undefined && window.RS_MODULES.modules["revslider161"]!==undefined) {window.RS_MODULES.modules["revslider161"].once = false;window.revapi16 = undefined;if (window.RS_MODULES.checkMinimal!==undefined) window.RS_MODULES.checkMinimal()} Հաբեթնագյան Լենան ծնվել է բանվորի ընտանիքում՝ Լենինականում, 1930 թվականի ապրիլի 15-ին: Վաղ հասակում կորցրել է ծնողներին: Լենան ունեցել է երկու քույր, երեք եղբայր, ավագն Լենան էր եւ ծնողների մահից հետո ծնողական ծանր բեռը մնաց մանկահասակ Լենայի ուսերին: Խնամել է քույրերին ու եղբայրներին: Դպրոցահասակ Լենայի համար արդեն դպրոց գնալը մեծ խնդիր է դառնում: Չորրորդ դասարանը Լենայի համար վերջին դասարանն է լինում: 18 տարեկանում Լենան ընդունվում է աշխատանքի Լենինականի Տեքստիլ կոմբինատում, որպես բանվորուհի: 28 տարի աշխատելուց հետո անցնում է թոշակի:

Ճակատագրի հեգնանք

setREVStartSize({c: 'rev_slider_15_2',rl:[1240,1024,778,480],el:[],gw:[600],gh:[400],type:'carousel',justify:'',layout:'fullwidth',mh:"0"});if (window.RS_MODULES!==undefined && window.RS_MODULES.modules!==undefined && window.RS_MODULES.modules["revslider152"]!==undefined) {window.RS_MODULES.modules["revslider152"].once = false;window.revapi15 = undefined;if (window.RS_MODULES.checkMinimal!==undefined) window.RS_MODULES.checkMinimal()} Կառնուտ գյուղի Հարությունյանների բազմազավակ ընտանիքի դուստր Հարությունյան Սոֆիկը ծնվել է 1948թ.-ի օգոստոսի 31-ին, այդ դժվարին ետպատերազմյա ստալինյան տարիներին, այն տարի, երբ հայտնի անգլիացի գրող, լրագրող Ջորջ Օրվելը գրեց «1984» վեպը, որում նա ծաղրում է ստալինիզմը եւ ներկայացնում ամբողջատիրական ռեժիմների պայմաններում անհատականության ոչնչացման գործընթացը։ Ով մտածեր, որ 1988-ին Սոֆիկի կյանքըն լիոին կփոխվի։ Սոֆիկը ունեցել է 2 քույր, 1 եղբայր: Վաղ տարիքում կորցրել է մորը, իսկ հայրը մնալով միայնակ՝ երեխաների հետ, նորից ամուսնացել է, որպեսզի կարողանա աշխատել: Հոր երկրորդ ամուսնությունից էլ Սոֆիկը նորից քույրեր ու եղբայրներ է ունեցել:

Տիկին Կատյա Պիջոյան Ավերիչ երկրաշարժի ավերիչ հետեւանքները

setREVStartSize({c: 'rev_slider_14_3',rl:[1240,1024,778,480],el:[],gw:[600],gh:[400],type:'carousel',justify:'',layout:'fullwidth',mh:"0"});if (window.RS_MODULES!==undefined && window.RS_MODULES.modules!==undefined && window.RS_MODULES.modules["revslider143"]!==undefined) {window.RS_MODULES.modules["revslider143"].once = false;window.revapi14 = undefined;if (window.RS_MODULES.checkMinimal!==undefined) window.RS_MODULES.checkMinimal()} 1988թ-ի երկրաշարժը շատերին է թողել անտուն, մյուսներից՝ խլել հարազատներին, որոշներին էլ՝ խնայել: Երկրաշարժից տուժված մի կին էլ 66-ամյա գյումրեցի տիկին Կատյա Պիջոյանն է: Նախնական կրթությունը ստացել է Գյումրու 9-րդ դպրոցում, որտեղ հաճախել է մինչեւ 8-րդ դասարան: Այնուհետեւ աշխատել է Գյումրու գուլպայի գործարանում, երկու տարի աշխատել է որպես աշակերտ, իսկ 1970թ.-ին դարձել բանվորուհի: Աշխատելու տարիներին ամուսնացել է, ունեցել 3 երեխա՝ երկու տղա եւ մեկ աղջիկ: Ամուսինը նույնպես եղել է Գյումրիից, աշխատել հանապազօրյա հաց վաստակել ընտանիքը պահելու համար: Ապրել են, համակերպված իրենց առօրյա աշխատանքին,

Սեդա Արշակունի՝ Աքսորված փախստականը

setREVStartSize({c: 'rev_slider_13_4',rl:[1240,1024,778,480],el:[],gw:[600],gh:[400],type:'carousel',justify:'',layout:'fullwidth',mh:"0"});if (window.RS_MODULES!==undefined && window.RS_MODULES.modules!==undefined && window.RS_MODULES.modules["revslider134"]!==undefined) {window.RS_MODULES.modules["revslider134"].once = false;window.revapi13 = undefined;if (window.RS_MODULES.checkMinimal!==undefined) window.RS_MODULES.checkMinimal()} Արշակունի Սեդան ծնվել է 1927թ.-ի հունվարի 24-ին Գյումրի քաղաքում: Հայրը ծնունդով Ղարսից էր, արհեստավոր, մայրը գյումրեցի՝ տնային տնտեսուհի: 1918թ.-ին Կարսից Սեդայի հայրը ընտանիքի հետ միասին փախել են Հայաստան, եկել են Գյումրի, որտեղ էլ հանդիպել է ապագա կնոջը՝ Սեդայի մորը: «Մեծ ցավով է հայրս թողել հայրենի Կարսը, միակ երազանքն ետ գնալն ու Կարսում ապրելն է եղել, ինձ միշտ ասում էր, «Եթե մահանամ, գերեզմանիս հողից մի քիչ կտանեք Կարս», պատմում է Սեդա տատիկը: Այդպես էլ չի իրականացել արհեստավոր մարդու երազանքը՝ Կարս գնալու եւ մշտապես նորից բնակվելու։ Մի օր էլ,