Կառնուտ գյուղի Հարությունյանների բազմազավակ ընտանիքի դուստր Հարությունյան Սոֆիկը ծնվել է 1948թ.-ի օգոստոսի 31-ին, այդ դժվարին ետպատերազմյա ստալինյան տարիներին, այն տարի, երբ հայտնի անգլիացի գրող, լրագրող Ջորջ Օրվելը գրեց «1984» վեպը, որում նա ծաղրում է ստալինիզմը եւ ներկայացնում ամբողջատիրական ռեժիմների պայմաններում անհատականության ոչնչացման գործընթացը։ Ով մտածեր, որ 1988-ին Սոֆիկի կյանքըն լիոին կփոխվի։

Սոֆիկը ունեցել է 2 քույր, 1 եղբայր: Վաղ տարիքում կորցրել է մորը, իսկ հայրը մնալով միայնակ՝ երեխաների հետ, նորից ամուսնացել է, որպեսզի կարողանա աշխատել: Հոր երկրորդ ամուսնությունից էլ Սոֆիկը նորից քույրեր ու եղբայրներ է ունեցել:

1988թ-ի երկրաշարժը շատերին է թողել անտուն, մյուսներից՝ խլել հարազատներին, որոշներին էլ՝ խնայել: Երկրաշարժից տուժված մի կին էլ 66-ամյա գյումրեցի տիկին Կատյա Պիջոյանն է: Նախնական կրթությունը ստացել է Գյումրու 9-րդ դպրոցում, որտեղ հաճախել է մինչեւ 8-րդ դասարան: Այնուհետեւ աշխատել է Գյումրու գուլպայի գործարանում, երկու տարի աշխատել է որպես աշակերտ, իսկ 1970թ.-ին դարձել բանվորուհի: Աշխատելու տարիներին ամուսնացել է, ունեցել 3 երեխա՝ երկու տղա եւ մեկ աղջիկ: Ամուսինը նույնպես եղել է Գյումրիից, աշխատել հանապազօրյա հաց վաստակել ընտանիքը պահելու համար: Ապրել են, համակերպված իրենց առօրյա աշխատանքին,

Արշակունի Սեդան ծնվել է 1927թ.-ի հունվարի 24-ին Գյումրի քաղաքում: Հայրը ծնունդով Ղարսից էր, արհեստավոր, մայրը գյումրեցի՝ տնային տնտեսուհի: 1918թ.-ին Կարսից Սեդայի հայրը ընտանիքի հետ միասին փախել են Հայաստան, եկել են Գյումրի, որտեղ էլ հանդիպել է ապագա կնոջը՝ Սեդայի մորը: «Մեծ ցավով է հայրս թողել հայրենի Կարսը, միակ երազանքն ետ գնալն ու Կարսում ապրելն է եղել, ինձ միշտ ասում էր, «Եթե մահանամ, գերեզմանիս հողից մի քիչ կտանեք Կարս», պատմում է Սեդա տատիկը: Այդպես էլ չի իրականացել արհեստավոր մարդու երազանքը՝ Կարս գնալու եւ մշտապես նորից բնակվելու։ Մի օր էլ,