Թվում է՝ ժամանակը կարող է սպիացնել վերքերը, մեղմել ցավը, հիշողությունից հեռացնել սարսափն ու վախը։ Բայց կան կորուստներ, որոնք ժամանակը չի կարող ջնջել։ Դրանց հետ պարզապես սովորում ես ապրել՝ հույսը պահելով ներսումդ և ամեն օր մի փոքր ուժ գտնելով առաջ գնալու համար։ Կարինա Ղազարյանը, չնայած երիտասարդ տարիքին, կյանքի ճանապարհին հասցրել է անցնել այնպիսի փորձությունների միջով, որոնք կարող էին կոտրել անգամ ամենաուժեղ մարդուն։ Նա կորցրել է ծնողներին, իսկ 2018 թվականին՝ նաև ամուսնուն։ Զինվորական ամուսինը զոհվել է Արցախում՝ ականազերծման աշխատանքների ժամանակ։ Այդ օրվանից Կարինան ինքը դարձավ իր երեք անչափահաս երեխաների հույսն ու ապավենը։   «Փոքրս այդ ժամանակ ընդամենը երեք տարեկան էր։ Չգիտեի՝ իմ վի՞շտը տանեի,

«Ես եւ աուտիզմը» կամ Աուտիզմի մասին՝ առաջին դեմքով «Ես եւ աուտիզմը»․ 17 ամյա Վահագն Սեմերջյանի բանախոսության թեման  այս խորագիրն ուներ։ Երեւանի հայ-հունական պետական քոլեջի երրորդ  կուրսի ուսանողը ներկայացնում  է  իր կյանքի ճանապարհը մեծ լսարանի առաջ,  խոսում սեփական առանձնահատկություններից, պատմում իր աշխարհի,  կյանքի նկատմամբ  սեփական ընկալումների, զգայնությունների մասին, կիսվում դժվարություններով՝ ինչն է իրեն նյարդանացնում ու ինչը՝ ոգեւորում, խորհուրդներ  է տալիս լսարանին, մարդկանց, աշխարհին․․․ Հրաշալի այս տղայի ելույթին հաջորդում է բուռն ծափահարություններ, ինքն համեստորեն գլուխ է խոնարհում, հետո իջնում բեմից ու փարվում մորը՝ Կարինե Մարությանին։  

Սա տաղանդավոր մի ընտանիքի պատմություն է, որի կենտրոնում Մերի Մարտիրոսյանն է՝ անասելի ուժեղ կամքով ու պայծառ լավատեսությամբ։ Ընտանիքում երեքն են՝ ապագա մագիստրոս, սոպրանո, 25-ամյա դուստրը՝ գեղեցկուհի Սիրանուշը, և 23-ամյա որդին՝ ապագա ծրագրավորող, կոմիքսների գրքի հեղինակ ու օտարալեզու գրքերի սիրահար Սամվելը, ով նույնիսկ հունարենից ու եբրայերենից է գլուխ հանում։ Երեքով շուրջ տասնյակից ավելի դիպլոմներ ունեն, մեծ մասը՝ կարմիր։ Սակայն այս հաջողակ ընտանիքի պատմությունը դժվարությամբ է գրվել։ Մերիի ավագ դուստրը՝ Սիրանուշը, կանխածին էր։ «Սկզբում ասացին՝ մահացած պտուղ է, հետո՝ կմահանա, հույս չկա։ Բայց ես հասկացա՝ կյանքի նշույլ կա ու կառչեցի հենց այդ նշույլից։ Դուրս գրեցին՝ այդպես էլ որևէ ախտորոշում չտալով,

Աշնանային սառնաշունչ մի օր սևակն, թխադեմ մի տղա եկավ «Սաբինե» փոքր խմբով տուն։ Արցախից էր՝ լեռնային մի գյուղից, որ կորցրել էր պատերազմի պատճառով։ Նրա աչքերում մշուշ կար՝ կորստի, շփոթության, շատ հաճախ՝ վախի։ Նա տխուր էր, ագրեսիվ, անընդհատ ուզում էր փախչել՝ առանց կողմնորոշվելու՝ հևապատառ, ուր աչքը կկտրեր։ Երեխան հոգեկան ծանր վիճակի մեջ էր…   Գրկեցինք այդ սևուկ, խելացի, չարաճճի տղային՝ երբ նա չէր դիմադրում, մենք պարզապես… մոտ էինք։ Սեղմեցինք նրա ջերմ, տաքուկ ափը և ամուր բռնեցինք։ Ձեռք, որը բաց էր թողնվել պատերազմի, ընտանեկան ծանր պայմանների պատճառով։ Օրերը դարձան շաբաթներ, հետո՝ ամիսներ։ Նրա զայրույթը սկսեց մեղմանալ։ Նրա հայացքը սկսեց փափկել։ Նա սկսեց սիրել մեզ՝ խոհանոցի ծիծաղից մինչև գիշերային հեքիաթներ։ Եվ մենք՝ նրան։ Բոլորս գիտեինք՝ այդ սերն իսկական էր։ Հանգիստ էր։ Խաղաղ էր։ Տղան երջանիկ էր։ Երջանկությունն այն էր նրա համար,